Zapraszamy na wernisaż wystaw Marthy Mulawy „PARTYTURA NATURY” i Małgorzaty Stępniak „PIANO BAR”.
Wernisaż odbędzie się 12 listopada o g. 18:00 w galerii Filharmonii Kaszubskiej.
Martha Mulawa – krakowska artystka rzeźbiarka, wyrosła z puławskich korzeni. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, stypendystka uczelni artystycznych w Pradze (Vysoká škola uměleckoprůmyslová) oraz Tuluzie (l’École des beaux-arts). Swoją sztukę tworzy w „Twórcowni” – unikalnej przestrzeni artystycznej mieszczącej się w historycznym krakowskim forcie „Rajsko”.
Inspirację czerpie z natury, którą postrzega wielopoziomowo – jako źródło natchnienia, energii i materii twórczej. W swoich projektach łączy rzeźbę, batik, instalację i obraz z muzyką, mappingiem, światłem oraz tańcem. Szczególne miejsce w jej twórczości zajmuje materiał odnaleziony – pnie i korzenie wydobyte z rzek, fragmenty drzew powalonych przez burze czy rośliny pozyskiwane we współpracy z Ogrodem Botanicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Nadając im nowe znaczenia i formy, przywraca je do życia w przestrzeni sztuki. Natura jest dla niej nie tylko tworzywem i inspiracją, lecz także przestrzenią odbudowy relacji współczesnego człowieka ze światem.
Ma na swoim koncie udział w ponad sześćdziesięciu wystawach, projektach i wydarzeniach artystycznych w Polsce i za granicą. W 2026 roku zaprezentowała indywidualną wystawę „Ghana Kingdom Fungi” w National Museum of Ghana w Akrze, będącą częścią rozwijanego międzynarodowo projektu artystyczno-naukowego Kingdom Fungi. Opowiada on o niewidzialnych systemach współpracy i komunikacji w naturze.
Jest inicjatorką i pomysłodawczynią międzynarodowego projektu „Zainspirowani Szukalskim”, rozwijanego dotychczas w pięciu edycjach, w których każdorazowo uczestniczyła również jako artystka.
Jej prace znajdują się w kolekcjach i przestrzeniach w Polsce i za granicą, m.in. w Archives Szukalski w Los Angeles, Muzeum Magicznego Realizmu „Ochorowiczówka” w Wiśle oraz Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Jej rzeźby prezentowanych są również w przestrzeni Europejskiego Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach oraz Arboretum .
https://marthamulawa.pl/
Piano Bar Małgorzaty Stępniak
Nowa wystawa malarstwa Małgorzaty Stępniak ma muzyczny charakter, obrazy przepełniają tematy związane z wykonawstwem, zobaczyć można także pojedyncze instrumenty. W porównaniu z wcześniejszymi pracami, te mają jeszcze bardziej zredukowaną – do czerwieni i czerni – kolorystykę, natomiast większą swobodę widać w liniach instrumentów.
Postacie muzyków i bywalców klubów mają charakterystyczne dla tego malarstwa wrzecionowate kształty, jednak zadziwiają swoją animacyjną siłą biologiczno-psychiczną. Być może dlatego, że wszystko odbywa się w tych obrazach w chromatycznym żywiole czerwieni, będącej barwą przekaźnika-pierwiastka życia (krwi), ciepła, emocjonalnego ognia.
Ten swoisty rygoryzm i elementaryzm, będący wyróżnikiem malarstwa Małgorzaty Stępniak, poddaje się jednak w serii zainspirowanych muzyką i jej performowaniem niesłyszalnej, ale wyczuwalnej linii melodycznej. Stąd pianino, czy też fortepian zmieniają własne kształty w fantazyjne formy bliskie biologicznym, jakby motyla. Czarna obwódka – echo klauzonizmu – kolejny znak rozpoznawczy malarstwa Małgorzaty Stępniak, ulega tu rozluźnieniu, kontury bliskie są wręcz rozpłynięciu w czerwono-złocistych pulsacyjnych wibracjach, jakby pod wpływem improwizacji i synkopowanych rytmów jazzowych.
Cała ta skromna ale jednocześnie pełna wyczuwalnego życia i muzycznego tętna sceneria, wciąga widza w sugestię muzycznej elektryczności, ale także roztacza intensywnie off’ową atmosferę chwil pełnych relaksu i luzu, spędzanych już po koncertowych obfitych doznaniach w Barze.
Znaczenie tego malarstwa polega na umiejętności kreowania pojedynczych, momentalnych i odrębnych przedstawień, jako archetypów naszej zbiorowej kulturowej tożsamości, w sytuacjach, w których jako wyizolowane jednostki możemy odczuć pewną zasadniczą wspólnotę przeżywania, gdzie samotność miesza się z rozkoszą dawaną nam przez bodźce kultury, a przyziemność z patetyczną wzniosłością.
To także malarstwo dzielące się z nami darem umiejętnego empatycznego podpatrywania i uchwytywania kolejnych kadrów. Podziwiamy zagadkowość trwania i treści życia przejawiających się w materii, w której jednocześnie wyczuwa się obecność ducha.
