YouTube

Rybacy z Rozewia w obrazach Władysława Jarockiego

  • Start: 2021-05-17 12:00
  • Miejscowość: Wejherowo
  • Miejsce: Galeria
  • Adres: Sobieskiego 255
  • Bilety: Wstęp wolny

Od 17 maja zapraszamy do galerii Filharmonii Kaszubskiej na wystawę „Rybacy z Rozewia w obrazach Władysława Jarockiego”.
Przedstawiciel nurtu folklorystycznego w sztuce Młodej Polski. Malarz, rysownik i grafik. Był naturalistą, dla którego natura i świat widzialny - wybrany pejzaż i ściśle określony człowiek, były tematami odgrywającymi pierwszorzędną rolę.

Władysław Jarocki urodził się 06.06.1879r. w Podhajczykach na Wołyniu. Jego życie było od najmłodszych lat naznaczone aspiracjami malarskimi. Młodzieńcze lata spędził we Lwowie, gdzie po ukończeniu gimnazjum studiował architekturę na Politechnice Lwowskiej. W 1902 r. z dyplomem inż. architekta wyjechał do Krakowa, by tu na Akademii Sztuk Pięknych studiować malarstwo w pracowniach L. Wyczółkowskiego i J. Mehoffera. Edukacji dopełniał w paryskiej Académie Julian w ciągu kilku miesięcy 1906 roku, a także podczas podróży artystycznych (m.in. Wenecja-1911, Paryż-1913, Konstantynopol-1928, Sycylia-1932). Interesował się folklorem- stąd w jego dorobku liczne portrety i sceny rodzajowe Chewsurów (lud zamieszkujący wschodnie stoki Kazbeku), Hucułów, Cyganów, Kaszubów, górali podhalańskich. Malował w równej mierze obrazy figuralne jak i pejzaże (Kozicki i Winkler uważali Jarockiego za jednego z wybitniejszych pejzażystów tatrzańskich).
Artystyczne pasje realizował W. Jarocki także i na innych polach. W latach 1917 i 1918, jako inżynier w Centrali Odbudowy Galicji kierował odbudową wsi i miasteczek zniszczonych podczas wojny, w sezonie letnim 1920/21 był scenografem lwowskiego Teatru Miejskiego, w 1924 r. był jednym ze współzałożycieli miesięcznika „Sztuki Piękne” i przez kilka lat jego redaktorem naczelnym, w 1925 r. współredagował album Stanisław Wyspiański. Dzieła malarskie, a w latach II wojny światowej napisał rozprawę o rozwoju mebli europejskich na przestrzeni wieków (niepublikowana). W 1947 r. i w latach następnych rekonstruował przy pomocy góralskich majstrów drewniany kościółek z początku XVIII w. przenoszony na Harendę z Zakrzowa koło Kalwarii Zebrzydowskiej.
W 1920 r. poślubił córkę poety J. Kasprowicza, Annę, i wraz z nią zamieszkał w Krakowie, gdy w 1921 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym krakowskiej ASP. Tu rozwijała się jego kariera akademicka - był dziekanem wydziału malarstwa i rzeźby i prorektorem ASP. W Krakowie mieszkał do końca życia, tu zmarł 07.02.1965 r. i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim.
(Fragment tekstu autorstwa Dyrektora Muzeum Ziemi Puckiej im. Floriana Ceynowy Mariana Kuklika.)

Prezentowane na wystawie prace pochodzą ze zbiorów Muzeum Jana Kasprowicza w Zakopanem oraz Narodowego Muzeum Morskiego w Gdańsku.

Opiekun wystawy: Joanna Bojke
Projekty graficzne: Karol Formela
Organizator: Wejherowskie Centrum Kultury
Partnerzy:
Muzeum Ziemi Puckiej
Muzeum Jana Kasprowicza
Stowarzyszenie Przyjaciół Twórczości Jana Kasprowicza
Towarzystwo Przyjaciół Narodowego Muzeum Morskiego

Newsletter

Komunikat. Wykorzystujemy pliki cookies, aby nasza Strona lepiej spełniała Państwa oczekiwania. Można zablokować zapisywanie cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Bez zmian ustawień w zakresie prywatności, wyrażacie Państwo zgodę na przetwarzanie danych osobowych przez Wejherowskie Centrum Kultury do celów marketingowych. Wyrażenie zgody jest dobrowolne, a wyrażoną zgodę możecie w każdej chwili cofnąć. Informujemy, że poprzez dalsze korzystanie z naszej Strony, bez zmiany ustawień Państwa przeglądarki, wyrażacie zgodę na zapisywanie plików cookies i im podobnych technologii w Państwa urządzeniu końcowym oraz na korzystanie z informacji w nich zapisanych. Ustawienia w zakresie cookie możecie Państwo zawsze zmienić (więcej o cookie znajdziecie Państwo w naszej Polityce prywatności) ZAMKNIJ